Bağışlamanın Olanağı: Aristoteles Versus Derrida

Abstract

Bu makalenin amacı, Derrida ve Aristoteles'in teorilerinde bağışlamanın olanağını ve koşullarını ele almaktır. Aristoteles bağışlamanın belirli koşullar altında olduğunu/olması gerektiğini iddia eder; ilgili koşullar karşılanmadığı takdirde bağışlama bağışlayanın karakterindeki bazı kusurlara dayandırılır. Bununla birlikte, gerekli koşulların sağlanmadığı durumlarda ilgili kişi bağışlanmaması gerektiği eylemine uygun düşecek cezai işleme tabi tutulmalıdır. Derrida bağışlamayı koşullu/koşulsuz aporiasına dayanarak ele alır. Belirli kriterler yerine getirilmesiyle açığa çıkan koşullu bağışlama tam olarak koşullu olması nedeniyle bağışlamaktan ziyade sözleşme olarak konumlandırılır. Bu nedenle eğer olanaklıysa gerçek bağışlama koşulsuz olan olarak ileri sürülür. Çalışma, bağışlamaya ilişkin olarak verilen tasarımlardan hangisinin -geliştirici olup olmadığını dikkate alarak- hakkaniyet ve uygulanabilirlik temelinde daha yetkin olduğunu sorgulamaya çalışacaktır. Sonuç olarak Derrida'nın koşulsuz bağışlama anlayışının bağışlayanın hakkını savunmadığı, adaletten uzaklaşmaya yol açtığı ve geliştirici olmaktan ziyade zarar verici bir etkiye sahip olduğu iddia edilecektir. Buna karşın, Aristoteles'in koşullu bağışlama fikrinin bağışlayanı ve bağışlananı adil bir biçimde gözettiği ve geliştirici etkisi nedeniyle toplumsal pratiklerde uygulanması gerektiği ileri sürülecektir.