Türkiye’de Yerel Ekonomik Kalkınmanın Aktörleri

Abstract

Yerel ekonomik kalkınma (YEK), katılımcı metodolojileri ve aşağıdan yukarıya yaklaşımları benimseyen, gelişmekte olan bir kalkınma stratejisidir. YEK teorik çerçevesi içinde, merkeziyetçilikten âdemi merkeziyetçi bir düzenleme sistemine geçiş süreci ile birlikte yerel aktörler ekonomik kalkınmayı etkileyen önemli unsurlar olarak ortaya çıkmaktadır. Genel olarak yerel aktörler mekansal sınırlarını önemli ölçüde azaltmakta ve kendi gelişimleri için daha fazla sorumluluk üstlenmektedir. YEK girişimleri; aktörleri, kuruluşları ve kaynakları harekete geçirmekte, unsurlar arası etkileşim ve stratejik eylemler yoluyla yeni kurumlar ve yerel sistemler geliştirmektedir. Diğer taraftan YEK yerel aktörler tarafından yönlendirilen, sonuç odaklı yerel girişimlere dayanmaktadır. YEK’in yerel aktörleri, bölgelerinin ve kurumsal kapasitelerinin gelişimi için daha fazla sorumluluk üstlenmeye zorlanmaktadır. Ağırlıklı olarak bu durumun doğası gereği ve bazen de tasarımı gereği, yerel aktörler bunu gerçekleştirmek için birçok strateji geliştirmiştir. Yerel kalkınma politikası için yetkinlik geliştirmek, yavaş ve zor bir sosyal öğrenme sürecidir. Yerel aktörler ekonomik büyümeyi ve gelişmeyi teşvik etmek için yerel kaynakları, fikirleri ve becerileri geliştirmeye, kullanmaya ve kapasite geliştirmeye yönelik adımlar atmaktadır. YEK stratejilerini başarıya ulaştırmak için yerel yönetimler, kamu kurumları, özel sektör, STK’lar, Bölgesel Kalkınma Ajansları (BKA), meslek örgütleri, firmalar, meslek eğitimi veren kurumlar, üniversiteler, teknoparklar ve kuluçka merkezlerinin dâhil olduğu ve artan sayıda yerel aktörün ortaya çıkışını destekleyen bir süreç gerekmektedir. Bu kapsamda çalışmada yerel ekonomik kalkınmanın Türkiye’deki aktörleri ve YEK süreci içindeki fonksiyonları incelenmiştir.